چرکنویس

از چه می‌ترسیم پس؟

seapurse — Wed, 30 Dec 2009 09:53:18 GMT

این مملکت است که ما داریم؟ چرا بیست میلیون بسیجی خودجوش، همان اوّل نمی‌توانند کلک پنج هزار نفر اغتشاش‌گر را بکنند؟

وقتی این‌ها حداکثر پنج هزار نفرند و آب در هاون می‌کوبند و «غلط‌کاری» می‌کنند، پس قطعی SMS برای چیست؟ محدودیت اینترنت برای چیست؟

اقدام موهون حضرت امام در مبارزه با ولایت فقیه!

seapurse — Mon, 14 Dec 2009 16:05:02 GMT

سپاه باید پشت مردم باشد. اصل مردمند. ارتش و سپاه باید بگویند: جانم فدای مردم. اگر بگویند جانم فدای رهبر انحراف است. اصل مردمند... رهبر هم جانش فدای مردم است.

(امام خمینی، «صحیفه‌ی نور»، جلد سوم، 132)

هر چه آن خسرو کند شیرین بود؟

seapurse — Sun, 06 Dec 2009 16:38:18 GMT

یک:

رئیس‌جمهور: سند داریم آمریکا می‌خواهد جلوی ظهور حضرت را بگیرد!

دو:

در حاشیهی سفر هیأت دولت به استان اصفهان:

ـ افتتاح خط مهاری انتقال برق توسط وزیر بهداشت!

ـ افتتاح تصفیهخانه‌ی فاضلاب با حضور وزیر علوم!

ـ افتتاح دستگاه جدید علائم حیاتی قلب توسط وزیر دفاع!

ـ اظهار نظر وزیر دادگستری در خصوص وضعیت آسفالت و گازرسانی!

ـ ...

سه:

10 آذر، رئیس‌جمهور در گفت‌وگوی زندهی تلویزیونی: «کل تولید ما با 40 درصد ظرفیت کار می‌کند و کارخانههای ما یکشیفتی هستند و وقتی در بازار تقاضا باشد، دو شیفتی می‌شوند و این یعنی تزریق خون تازه به پیکر اقتتصاد کشور.»

13 آذر، وزیر صنایع در نشست فعالان صنعتی اصفهان: «رقم 40 درصدی از عجایب ریاضیات است. چون 60 درصد صنعت کشور با ظرفیت 100 درصد فعالیت می‌کند. چرا اجازه می‌دهیم عدهای با اغراض خاص، آمارهای دروغ به خورد جامعه دهند؟»

نتیجه:

هر چه آن خسرو کند شیرین بود...؟

پیام دریافتی....

یک دوست (!) :

مشکل شما اینه که بدلیل شرایط خاصی که دارین نمی خواهید برخی حقایق رو قبول کنید.حتی حقایق رو وارونه می بینید.خوبها رو بد و بدها رو خوب می بینید.شرایطتون چشم و گوش شما رو بسته.وگرنه هیچوقت چنین نمی کردید و چنین نمی گفتید و کسی رو که فرد شایسته ای نیست خسرو خطاب نمی کردید.اگر چشم و گوشتون بسته نبود حقایق رو آمارهای غلط نمی نامیدید. همین الان سری به صفحه فیسبوک اون به گفته شما خسرو بزنید تا برخی مسائل براتون روشن بشه.تا به حال ازخودتون پرسیدیدکه ایشون اگر واقعا خسرو بودند چرا اصلا کارشون به اینترنت کشیده می شد و به اینترنت متوسل می شدند؟ معلومه که در بیرون خواهان ندارند.یعنی فرد مناسبی نیستند.ییشتر مراقب باشید و کمی جستجو کنید. یا حق!

«یک دوست» عزیز...

1 ـ نمی‌فهمم چه دلیلی وجود دارد که اسم و نشان و ایمیلتان را ننوشتید.

2 ـ ببخشید که صریح میگویم... دیگر حالم از کسانی که حق را متعلق به خودشان می‌دانند به هم می‌خورد. چه کسی پاسپورت قطعی دست شما داده است که این‌طور با شهامت و اعتماد به نفس اظهار نظر می‌کنید و مشکل ما را بدون شناختن ما تشخیص می‌فرمایید؟ تازه «شرایط خاص ما» را هم فهمیدید!!!

3 ـ اصلاً متوجه شدید «خسرو» که من نوشتم یعنی کی؟

4 ـ همین الآن سری به فیسبوک زدم. امّا حقیقت خاصی که مد نظر شما باشد برایم روشن نشد. می‌شود لطفاً واضح و روشن و در حد مغز ما گمراهان بفرمایید که چه چیزی باید برایمان روشن شود؟

5 ـ این که اصلاً چرا کارشان به اینترنت کشیده شد را از خودم پرسیدم و به جواب قابل قبولی رسیدم. چون جاهای دیگر صدایش را خفه کردند و هوادارانش را به چماق نواختند. گویا به سلامتی «حیات نو» هم امروز بسته شد.
شما توضیح قانعکنندهتری دارید؟

6 ـ این مدت خیلی جست‌وجو کردم. به این نتیجه رسیدم: «مرگ بر این دولت مردمفریب...»

می‌فرمایند :

خیر، چون اندیشه و فکر و کردار و رفتار و گفتار و باطن و ظاهرشان در دیگر جاها خواهان نداشته به اینجا متوسل شده اند.

بفرمایید پس رفقایتان از چه می‌ترسند که سانسور می‌کنند و دروغ می‌گویند و به چوب و چماق و تهمت و دشنام و تخریب روی می‌آورند؟ آن آدم‌های چهل پنجاه ساله که در خبر بیست و سی نشان می‌داد، دانشجو بودند؟ بالاخره آماری که شخص رئیس جمهور می‌دهد درست است یا مغرضانه؟

در رثای طیفوری فقید

seapurse — Sun, 29 Nov 2009 16:54:18 GMT

یکی دو هفته‌ی پیش در تاکسی نشسته بودم که دایی عزیز زنگ زد و سراسیمه حال و احوالم را پرسید. می‌گفت یک کشتی ایرانی به گل نشسته است و پرسنلش در وضع بدی قرار دارند.

خبر این بود که کشتی ایران طیفوری، پس از حدود 32 سال زندگی، وقتی که در آب‌های چین لنگر انداخته بود، گرفتار طوفان شد و نتوانست با آن مقابله کند و به صخره کوبیده شد و جان باخت. پرسنل کشتی و خانواده‌هایشان خوش‌بختانه به سلامت نجات پیدا کردند و به خانههایشان برگشتند و بقایای کشتی را بر جای گذاشتند تا برای نحوهی محو کردنش تصمیمی گرفته شود.

حادثه هر چه بوده و مقصر هر که بوده است، فعلاً ربطی به من نوعی ندارد. آن‌چه که برایم جالب است، احساسی است که این‌همه مدت به کشتی پیر و فرتوتمان داشتم و بعد از وفاتش متوجه آن شدم.

حدود دو یا سه سال پیش، در دو نوبت نه ماهه، جمعاً حدود هیجده ماه روی این همین کشتی بودم و خدمت کردم. طیفوری، با تمام زحمتها و فشارهایی که به خاطر سن بالایش بر ما وارد می‌ساخت، جایی بود که هیجده ماه از عمرم را در آن گذراندم و دوستان خوبی پیدا کردم. با همین کشتی از لهستان و بلژیک و ایتالیا گرفته تا چین و اندونزی و دوبی، سفر کردم و طیفوری، خانه من بود.

بسیاری اوقات می‌شد که به خاطر مشکل تشکیلات کولرش، لحاف و تشک به دوش می‌انداختیم و به دنبال جایی برای خوابیدن می‌گشتیم. می‌شود گفت تقریباً همه جای این کشتی خوابیدیم. از کنار در ورودی و روی در انبار و کنار استخرش گرفته تا پل ناوبری و حتّی اتاق کنترل موتورخانه، دراز می‌کشیدیم و به خواب می‌رفتیم.

روزی که ژنراتورش آتش گرفت (و البته ظرف پنج دقیقه خاموش شد)، وقتی پوستهی یکی از سیلندرهای موتور اصلیش ترک خورد و یک هفته سر کارمان گذاشت، وقتی در یک منطقه‌ی حساس ناگهان یک لولهی حساس و پرفشار آب ترکید و تا صبح همه با هم این‌طرف و آن‌طرف می‌دویدیم، تمام وقتهایی که نیمههای شب بیدار شدیم و دوان دوان این‌سو و آن‌سو رفتیم، هیچ‌کدام نمی‌توانستیم که از آن متنفر نباشیم. هرچه که بود، بیش از سی سال از عمر کشتی می‌گذشت و انتظار بدتر از این‌ها می‌رفت.

نهایتاً هم طیفوری در اثر یک سانحه از دست رفت و نه در اثر کهنسالی.

جالب است وقتی خبر شکسته شدن این کشتی با همکاران و دوستانی که در آن کار کردهاند مطرح می‌شود، بعد از کمی خنده و شوخی، همه به بیان خاطراتی می‌پردازند که روی آن داشتند. طیفوری اگر هم این‌طور متلاشی نمی‌شد، قرار بود ظرف حداکثر یکی دو سال آینده اوراق شود. امّا خودش به استقبال سرنوشتش رفت.

یاد و نام این مرحومه مغفوره، گرامی باد...

صد هزار منزل...

seapurse — Tue, 17 Nov 2009 15:13:18 GMT

یک نفر با خودش به مشکل بر خورده بود و حسابی ناراحت بود که چرا نمی‌تواند همیشه از خودش ضعف نشان ندهد و اگرچه در خیلی از موارد خونسردیاش را حفظ می‌کند، بعضی اتفاقات هستند که در مقابلشان فوراً به زانو در می‌آید و اشکش سرازیر می‌شود. بهش گفتند به جای این که دلخوریهایت را به غصه تبدیل کنی، آن‌ها را به خشم تبدیل کن! این‌گونه است که یک مرد واقعی می‌شوی!!

ما را چگونه زیبد دعوی بی‌گناهی

seapurse — Sun, 15 Nov 2009 17:05:18 GMT

((در روز عاشورا وقتي امام حسين (ع) با سپاه مقابل بحث و گفتگو ميكرد و ايشان مي فرمود كه من نوه آن پيغمبري هستم كه اسلام آورد و حالا شما به نام اسلام قصد كشتن من را داريد در مقابل سپاه كفر بيان كردند كه ما مي دانيم راست ميگويي ولي بايد تو را بكشيم اينجا امام حسين(ع) فرمود شكمهاي شما از حرام پر شده و حقيقت را نمي فهميد.)) حال بنده خطاب به شما گردانندگان مي دانم آنقدر مال حرام خورده ايد مه خوب و بد را تشخيص نمي دهيد لا اقل به نام دين بر ضد دين تبليغ نكنيد. من هم نجف آباديم ولي چون مي دانم شما اصلا مسلمان نيستيد كه حرف ازمرجعيت بزنيد. چون با كمي فكر مي فهميد حقيقت چيست. برايتان متأسفم.

پیام این هموطن نجفآبادی که از ذکر نام و نشان و ایمیل خودشان خودداری کردهاند را امروز دیدم که بر نوشته‌ی «خشت اوّل گر نهد معمار کج...» گذاشته شده بود.

به این دوست عزیز که می‌داند ما اصلاً مسلمان نیستیم و مطمئن است که در حال خوردن لقمهی حرام هستیم، یادآوری می‌کنم که روز واپسینی هست که در آن روز واپسین، داوری مقتدر و بزرگ و مهربان و در عین حال جبار نشسته است و به حساب و کتاب‌ها آگاه است. نمی‌ترسید اگر تصادفاً آن روز معلوم شود که هم مسلمان بودهام و هم با رنج و زحمت نان به خانهام می‌آوردم؟ اعتماد به نفس، صفت اخلاقی خوبی است. امّا شک نکنید که باید حساب و کتابی هم کار باشد.

بنده کاری به اعتقادات سیاسی و دینی شما ندارم. چون نه از ‌آن‌ها صحبتی کردهاید و نه من خودم را دانای مطلق می‌دانم که بخواهم دیگران را با خودم بسنجم. امّا این را می‌دانم که حق دارم تهمتهایی را که در این دنیا به بنده زده می‌شود را در روز واپسین به صورت یک دادخواست به محضر باریتعالی تقدیم کنم و بدانید که در آن روز، هرگز از حق خودم در مورد تهمتزنانی همچون شما نخواهم گذشت.

دوست عزیز.. حقیقت آن‌چنان هم که فکر می‌کنید عیان و آشکار نیست. این‌گونه نیست که همه‌ی مردم در گمراهی باشند و ما خودیها در حقیقت محض. تا حالا به این قضیه فکر کردهاید؟ پیشنهاد می‌کنم گاهی به این فکر کنید که اگر ما اشتباه کرده بودیم، آن‌وقت چه؟

سخنی هم بر همین سیاق، با آقای حبیبی دارم که پیامشان را در قسمت دوم «خشت اوّل...» گذاشتهاند.

من تقریبا تمام نامه های ردو بدل شده بین اقای منتظری و حضرت امام (ره)رو دارم اما چنین نامه ای ندیدم.شاید شما خواستید بخاطر فجایع ونافرمانی اخیر سبز ها به این مسئله دامن زده و اصطلاحا جو بدید.اما در صورت صحت وسقم این نامه هم باید دقت کنید که آقای منتظری جلوی ولی فقیه خود ایستاد ونافرمانی کرد.حالا شما بهتر است که تکلیف خود را با ولایت و یا حمایت از کسی که جلوی ولی فقیه واستاد خود ایستاده مشخص کنید و با روکش انقلابی جونهای عزیز وغیرتمنداین مملکت رو بافریب به بیراهه نکشید واعتقادات اونارو بخاطر منافع شخصی خود وگروهتون به کفرونفاق تبدیل نکنید.میدونید که این جوونهای عزیز بخاطر عدم اگاهی وبخاطرسیرت پاک حق جویی با شما همراه شدند واین بخاطر اینه که شما نا حق وباطل رو تو لباس حق دارید به اونا معرفی میکنیدوبدونید روزی که این جوونهای عزیزو عاشق انقلاب که فریب شما رو خوردن اگر روزی حقیقت رو بفهمن خودشون شما از مملکت بیرون میکنن و این روز زیاد دور نیست.

بنده نه گروهی دارم و نه منفعت شخصیای را دنبال می‌کنم. چرا لااقل خیال نمی‌کنید من هم جزء «جوانهای عزیز و عاشق انقلاب» باشم که فریب دیگران را خوردهام؟

متأسفانه انگار تهمت زدن و ندانسته و نشناخته دشنام دادن، به سنت و مشخصهی این هموطنان ما مبدل شده است...

جایی که برق عصیان بر آدم صفی زد
ما را چگونه زیبد دعوی بی‌گناهی...

رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز...

seapurse — Sat, 14 Nov 2009 09:59:18 GMT

معادله‌ی 1:

انسان = خواب + خوراک + کار + تفریح

الاغ = خواب + خوراک

← انسان = الاغ + کار + تفریح

← انسان – تفریح = الاغ + کار

نتیجه: انسانی که تفریح ندارد = الاغی که کار می‌کند

معادله‌ی 2:

مرد = خواب + خوراک + درآمد

الاغ = خواب + خوراک

← مرد = الاغ + درآمد

← مرد ـ درآمد = الاغ

نتیجه: مردی که درآمد ندارد = الاغ

معادله‌ی 3:

زن = خواب + خوراک + خرج پول

الاغ = خواب + خوراک

← زن = الاغ + خرج پول

← زن ـ خرج پول = الاغ

نتیجه: زنی که پول خرج نمی‌کند = الاغ

معادله‌ی 4 (نتیجه‌ی 2 و 3):

مردی که درآمد ندارد = زنی که پول خرج نمی‌کند

←

الف ـ مردها درآمد دارند تا نگذارند زن‌ها تبدیل به الاغ شوند.

ب ـ زن‌ها پول خرج می‌کنند تا نگذارند مردها تبدیل به الاغ شوند.

معادله‌ی 5 (نتیجه‌ی روابط الف و به در معادله‌ی 4):

مرد + زن = الاغ + درآمد + الاغ + خرج پول

(درآمد و خرج پول با هم ساده می‌شوند)

← مرد + زن = 2 × الاغ

←

مرد + زن = دو الاغی که با هم به خوبی و خوشی زندگی می‌کنند

متن کامل خاطرات آیت الله منتظری

seapurse — Fri, 02 Oct 2009 18:06:10 GMT

کتاب مستطاب خاطرات فقیه عالی‌قدر، حضرت آیت‌الله‌العظمی منتظری، بالأخره پس از مدت‌ها تلاش، در سایت گرداب ارائه شد و فعلاً که با استقبال بسیار خوبی مواجه شده است.

شما هم به جمع خوانندگان این کتاب شب‌شکن بپیوندید.

(اینجا کلیک کنید)

باز هم که تنهایی

seapurse — Tue, 01 Sep 2009 07:09:18 GMT

علمای بی‌کار، ‌آن‌ها که چیز مهم‌تری به فکرشان نرسیده و یا فکرشان به چیز مهم‌تری قد نداده است، نشسته‌اند و با مقوله‌ی «تنهایی» ور رفته‌اند و آن را به انواع و اقسام و اشکال مختلف طبقه‌بندی کرده‌اند و تشریح نموده‌اند.

یکی از ‌آن‌ها می‌گوید که دو جور تنهایی داریم. در یک مدل کسی را دارید که تلاش می‌کند شما را از تنهایی در بیاورد، و در مدل دیگر، کسی را دارید، اما تلاشی نمی‌کند که شما را از تنهایی در بیاورد.

خشت اول گر نهد معمار کج... (قسمت دوم)

seapurse — Sun, 30 Aug 2009 06:56:18 GMT

آن‌چه در این پست می‌خوانید، برگی است از خاطرات آیت‌الله منتظری که به کوشش یکی از دوستان، متن کامل آن در سایت گرداب ارائه شده است. (اینجا):

بسمه‌تعالی

محضر مبارک آیت‌الله‌العظمی امام خمینی مدظله‌العالی

پس از سلام، با این که در اثر فرمایشات حضرتعالی و سایر تبلیغات، انتخابات نسبتاً در جو خوبی انجام شد و مردم با اشتیاق شرکت کردند و روی هم رفته بد نبود. ولی اکنون، در اثر ور رفتن به صندوق‌های آراء و بعضی خط و خطوط و موضع‌گیری‌ها، دارد یک حالت یأس و بدبینی در بین طبقات مختلف مردم، از علما، بازاریان، دانشگاهیان، و افراد مورد اعتماد شهرستان‌ها پیدا می‌شود. همه‌جا صحبت این است که چند نفر عقل منفصل آقای امامی کاشانی که بی‌طرف نیستند. صندوق‌های آرای همه‌ی کشور را در اختیار گرفته و مطابق نظر خودشان انتخابات بعضی شهرها را باطل می‌کنند و نسبت به بعضی شهرها با ابطال بعضی صندوق‌ها کاندیداها را بالا و پایین می‌برند و به امضای شورای نگهبان می‌رسانند. پس قهراً این انتخابات مردم نیست. بلکه انتخابات دو سه نفر هم‌فکر است. از یک طرف گفته می‌شود انتخابات آزاد است و مردم خودشان رشد و آگاهی دارند و از طرف دیگر با آرای مردم این‌گونه رفتار می‌شود.

من به صحت و سقم این صحبت‌ها کار ندارم. آن‌چه مهم است، نتیجه‌ی آن است که هم قداست شورای نگهبان ملکوک می‌شود و هم انتخابات بی‌اعتبار می‌گردد و هم مردم مأیوس و ناراضی می‌شوند و در مرحله‌ی بعد، کم‌تر شرکت می‌کنند. اگر صلاح بدانید، شورای نگهبان را حضوراً بخواهید و دستور فرمایید تا مردم راه نیافتاده‌اند و به درگیری نرسیده، بیش از این به انتخابات و صندوق‌های شهرستان‌ها ور نروند و به همان گزارش و رأی هیأت‌های نظارت شهرستان‌ها که با نظر خودشان تعیین شده‌اند، اکتفا کنند. و اگر فرضاً از افرادی در مورد بی‌طرف نبودن آنان شکایتی قابل توجه شده است، افراد دیگری را به جای آنان نصب کنند تا جلب اعتماد مردم شود. و الامر الیکم.

5 شعبان 1404 ـ حسینعلی منتظری (1362 شمسی)